Klimaatverandering en onzekerheid

Een nieuwe lente, een oud geluid. Ieder jaar als de winter op z’n einde dreigt te lopen, als langzaam de hoop op een mooie zonnige vorstperiode vervliegt, groeit diep in mij het verlangen naar de lente. Weg met de illusie dat de Grecht binnenkort nog eens getooid zal gaan met een laag strak blauw ijs, net dik genoeg om je langs de Kamerikse nessen, via Woerdense Verlaat al deinend en krakend in de frisse winterlucht naar de Nieuwkoopse Plassen te voeren. The times they are a-changin’, even volhouden nog. Aanhoudend grijze luchten en miezerregen trotseer ik met de tekenen van nieuw leven. Met de eerste sneeuwklokjes die zich uit de waterige winterklei weten te worstelen. Met de bakjes in de vensterbank waar de zaden van de zomerprei na zachte aandrang dan toch echt kiemingsverschijnselen beginnen te vertonen. Nog even geduld, en na de sneeuwklokjes zullen ook de sleutelbloemen en de bosanemonen, daarna het daslook en de boshyacinten zich vertonen. En natuurlijk de eerste echte lentedag die schreeuwt om een fietstochtje en een terrasje in de zon.