In Memoriam, Joop Steenvoorden

Een ontmoeting met Joop Steenvoorden was altijd een prettige ontmoeting. De eerste keer dat ik hem tegenkwam, was ergens in de jaren tachtig. Vanwege zijn toen al grijze haren deelde ik hem al snel in bij de oudere mensen, waarschijnlijk vooral omdat ikzelf nog zo jong was. Joop werkte bij wat toen nog het ICW heette, en tegenwoordig als Alterra door het leven gaat. We spraken over nitraat in het grondwater, en Joop bleek zeer goed op de hoogte van wat anderen in de wereld daar over wisten. Ik kon alleen vertellen wat ik wist. Daar deed hij niet moeilijk over. Zoals altijd was hij blij-geïnteresseerd, hij bezat een natuurlijke openheid voor alles wat over zijn vakgebied ging. Daarbij had hij een Engels-aandoende gentleman-uitstraling, charmant en nooit weerstand oproepend. Hij was zeker voor hydrologen altijd goed gekleed, altijd in pak, maar toch nooit saai of overdressed. Hij liep altijd kwiek en rechtop, straalde zo uit dat een 60-jarige ook fit kan zijn. Op een zelfde manier sprak hij ook: in vergaderingen probeerde hij altijd in verzorgd Nederlands mensen mee te krijgen in zijn enthousiasme.