Brieven

Ingezonden brief n.a.v. artikel Johan Valstar

Toen er halverwege de jaren negentig programma’s beschikbaar kwamen voor automatische kalibratie van hydrologische modellen, waren de verwachtingen hooggespannen. Voortaan zouden de parameterwaarden van een model niet meer bepaald worden door de nukken en het (gebrek aan) doorzettingsvermogen van de modelleur, maar door een eenduidige, reproduceerbare computerrun. Dat viel niet helemaal mee: het bleek dat automatische kalibratie ons vooral wees op fouten in ons modelconcept. Als een belangrijk proces ten onrechte niet in het model zat, wilde de automatische kalibratie dat herstellen met door de parameters bij te stellen. Dat leverde dan onvoorspelbare, onrealistische waarden op. Het hing vooral van de hydroloog af hoe ver hij/zij wilde gaan om die fouten op te sporen.