Boekrecensie ‘Van regen tot Maas, grensoverschrijdend waterbeheer in droge en natte tijden’

Na een fantastisch veldwerk geomorfologie in de Jura, fietste ik als tweedejaars student terug naar Nederland. Eerst reed ik een stuk stroomopwaarts langs de Saône, trok over de waterscheiding naar de bron van de Maas en volgde deze rivier tot in Maastricht. Sindsdien keerde ik regelmatig naar het stroomdal van de Maas terug. Was het niet voor het meemaken van de zonsverduistering bij Verdun, dan was het wel om mee te werken aan het Grensmaasproject. Met name voor het laatstgenoemde verdiepte ik me in de Maas, waarbij ik merkte dat hydrologische kennis over deze rivier fragmentarisch over verschillende bronnen was verdeeld. Met ‘Van regen tot Maas’ is daar verandering in gekomen.