Stromingen

Voor u ligt het eerste echte Stromingen-Themanummer. Een Themanummer hoor ik u vragen? Welnu, een Stromingen-Themanummer is een editie van Stromingen met een hoge dichtheid aan artikelen met één en hetzelfde thema. Er is ook ruimte voor andere stukken over andere onderwerpen, maar het zwaartepunt ligt dus bij één onderwerp. Het is iets anders dan een Stromingen-Special. Daar gaan we voorlopig niet meer aan beginnen, zo hebben we, in samenspraak met onze bazen van het NHV bestuur, besloten. Er is er natuurlijk wel één geweest, de vanuit diverse hoeken bekritiseerde NHI-Special, u weet wel, met die wat tegendraadse, door de Wilde Spin ontworpen omslag. Ik sta er nog altijd achter, maar het was wel wat apart, zeg ik met de kennis van nu.

U kent uw NHV als een betrokken en deskundige groep van hydrologen in Nederland, Vlaanderen en soms daarbuiten. We zien onze rol als die van aanbieder en facilitator van podia ter kennisverspreiding en het hebben van een goede en correct uitgevoerde discussie. We zijn als vereniging en redactie zeker niet partijdig, waarbij we onze persoonlijke voorkeuren laten varen als we in NHV-verband opereren. Als NHV zijn we een gremium dat gezamenlijk discussieert en onderling van gedachten wisselt over hydrologische zaken van theoretische en praktische aard.

Raamcontracten

Sinds enkele jaren werken we in de advieswereld. Waarom? Omdat we plezier hebben in de adviespraktijk in al zijn facetten. Daaronder valt ook het maken van hele mooie offertes, dat is leuk werk. Onze opdrachtgevers hebben immers vaak een shortlist van aanbieders die ze allemaal in staat achten de klus te kunnen klaren. Dat kan in Nederland: het barst hier van de waterkennis! De opdrachtgever kan dus mooie en concurrerende offertes tegemoet zien. Allemaal offertes die ‘scherp zijn’, to the point, helemaal gevuld met inhoudelijke informatie. Stuk voor stuk pareltjes, de kwaliteit druipt eraf. Kosten noch moeite zijn gespaard. Dat is nog maar het offertestadium, dat belooft wat voor de uitvoering! Even een belletje naar de opdrachtgever, bij grotere klussen een bezoekje. Je maximaal inleven, heerlijk!

Redactie 3.0

Vroeg u zich vorige maand nog af wat er eigenlijk van Stromingen is geworden, inmiddels ligt na het dubbeldikke nummer van 2010 nu ook de eerste Stromingen van 2011 alweer op de mat. Wellicht leek het even wat stil aan het Stromingen-front; via de sociale media en dan met name LinkedIn is in het afgelopen half jaar des te meer gebeurd. Met inmiddels 227, nee, 228 LinkedIn-leden, waarvan 11 nieuwe vorige week, groeit de groep snel, en zijn diverse interessante discussies te volgen. Over pomptesten in relatie tot REGIS, kwaliteit en validatie van druksensorreeksen, nieuwe CHO-publicaties op de site, maar ook twee items getiteld ‘Vertraging productie stromingen’ en ‘Waarom ontvang ik stromingen niet meer?’. Zeker op de eerste twee onderwerpen maar ook op de laatste twee willen we als redactie graag inspringen!

De moderne hydroloog…. maakt gebruik van de meest geavanceerde modellen, tijdreeks analysemethoden en telemetrisch ingerichte meetnetten. Flexibel peilbeheer en real time sturing zijn voor de moderne hydroloog gesneden koek.

Maar in deze tijd gaat het allang niet meer alleen om de modernste meet, regel en rekentechnieken; voor de moderne hydroloog is ‘de digitale snelweg’ een stoffig begrip, en zo oud als de weg naar Rome. Hij of zij kan zich de tijd zonder internet al (bijna) niet meer indenken. Een groot deel van hydrologisch Nederland, van waterschapsbestuurders tot techneuten, heeft tegenwoordig een groot netwerk op LinkedIn, met verbindingen naar alle gelederen van de waterwereld en daarbuiten. Hij of zij is daar aangesloten bij diverse platforms om kennis en ervaringen te delen over uiteenlopende onderwerpen, voor het opdoen van kennis, het onderhouden van contacten en het vormen van nieuwe samenwerkingsverbanden. Via ‘remote desktop’ verbindingen worden modellen gedraaid, databases uptodate gehouden en via real time bodemvochtinformatie kunnen we precies zien of een green keeper een beregeningsinstallatie op de golfbaan aan of uit zou moeten zetten.

Cockermouth in het noordwesten van Engeland, twintig november 2009, 200 mensen moeten na zware regenval in veiligheid worden gebracht. Het water staat in sommige delen van het centrum 2,5 meter hoog. De Britse luchtmacht RAF zet helikopters in. Meer dan vijfhonderd huizen zijn ondergelopen en in andere delen van het graafschap Cumbria zijn nog eens tientallen mensen ontzet uit huizen en – jawel, het was avond – de pub, aldus de reddingsdiensten. Er zijn zelfs slachtoffers te betreuren: in Workington wordt een politieagent vermist, nadat een brug het door de kracht van het wassende water had begeven. Ook in Schotland staat op sommige plekken meer dan een meter water. Hoofdwegen zijn onbruikbaar en scholen in het gebied zijn gesloten. De problemen strekken zich echter verder uit: buiten de ondergelopen gebieden zitten meer dan 1100 huizen zonder elektriciteit doordat de nutsvoorzieningen zijn getroffen.

Redactioneel: De Achilleshiel(en) van (grond) water modellerend Nederland

Er is de laatste tijd veel te doen om REGIS(-II). De reacties op de opinie van Theo Olsthoorn in het maartnummer (2009), als verwoord in deze Stromingen, laten dit natuurlijk ook duidelijk zien. Is al deze commotie terecht, of wordt REGIS(-II) onterecht onder vuur genomen? Het stuk van Dick van Doorn lijkt het laatste te impliceren en ik moet zeggen, ook ik was na lezing van het achtergrondrapport diep onder de indruk van de aanpak die is gebruikt bij de constructie van REGIS-II. Ik raad alle criticasters aan de deze achtergrondrapportage te lezen, die te vinden is op: http://www.dinoloket.nl/nl/download/maps/regis/regis.html Er bleven nog wat vragen over, maar verder zeg ik: Uitstekende rapportage die mij veel inzichten heeft geboden en me ervan hebben overtuigd dat REGIS-II zo slecht nog niet is.

Het klimaat verandert, althans, dat horen we overal om ons heen. Net zoals in de jaren 80 en 90 iedereen het over zure regen en de ozonlaag had. En in de jaren 70 dachten we dat we op weg waren naar een nieuwe ijstijd. Hebt u recent nog van deze problemen gehoord? De mens is schuldig aan de klimaatverandering, zo lijken de meeste klimatologen, het IPCC, WUR en het KNMI te denken. Tja.

Wanneer u dit redactioneel leest is het waarschijnlijk inmiddels alweer oktober 2007. Weliswaar iets te laat, waarvoor onze welgemeende excuses, maar we hebben daarvoor een goede reden. Zoals u wellicht weet zullen Harry Boukes en Michael van der Valk, na jarenlange trouwe inzet, binnenkort de redactie verlaten en zijn we de afgelopen periode druk bezig geweest met het formeren van een nieuwe redactie. Voor de niet-ingewijden: Harry was samen met Kees Maas grondlegger van Stromingen. Samen met Michael heeft hij vanaf het begin, meer dan 12,5 jaar, STROMINGEN getrokken – Harry grotendeels als redactiesecretaris en vaak de facto ook als voorzitter, Michael als eindredacteur en met veel zorg voor de ‘puntjes op de i’. Met enig gevoel voor dramatiek kunnen we wel stellen dat met het afscheid van beiden een tijdperk wordt afgesloten.

Dat we bij de oprichting van het vakblad van de Nederlandse Hydrologische Vereniging voor de naam STROMINGEN kozen, had er niet alleen mee te maken dat het waterig klonk. Ook spraken we in het eerste nummer onze ambitie uit om de bewegingen, de stromingen binnen ons vakgebied te signaleren. In vele redactionelen, en ook in de besprekingen van gebeurtenissen en publicaties, hebben we ons vervolgens in veelal mopperige en klagende bewoordingen gewaagd aan bespiegelingen. Af en toe waren we positief, als we nieuwe technieken onze vakinhoud zagen versterken. Maar over de plaats van de hydrologie binnen de wetenschap, het onderwijs en het beleid waren we zelden positief. We zagen elkaar tegenwerkende hoogleraren, teruglopende kwaliteit van opleidingen en (misschien wel mede als gevolg daarvan) waterbeleid wat aangestuurd werd door ‘processen’, en niet door vakinhoudelijke discussie. Zelfs toen er in het kader van de kwaliteitsbewaking werd gewerkt aan een NEN-norm voor modelleren in het waterbeheer, kwam men niet verder dan een procesnorm. Deze norm verkeert zeven jaar na de eerste concepten nog steeds in het concept-stadium, wat op zich ook al een veeg teken is.